Logo concertzaal
Peter Gijsbertsen (Foto: Maurice Lammerts van Bueren)
"Het is een lied met vele lagen, en dat terwijl het zo simpel klinkt! Dat is echt Schubert.” (Peter Gijsbertsen over Schuberts 'Ständchen'.)

Anastasia Kobekina: "Muziek leert ons onbekende kanten van onszelf te ontdekken"

Geschreven door Redactie in Artiesten, Interviews, Anastasia Kobekina op 9 mei 2019

Celliste Anastasia Kobekina wordt een van de grootste beloften van haar generatie genoemd. Op haar zesde maakte ze haar debuut op het concertpodium en sindsdien is ze als solist te gast bij belangrijke symfonieorkesten, waaronder de Wiener Symphoniker en het St. Petersburg Mariinsky Theaterorkest. Met een vader als componist en een moeder als pianist viel de appel niet ver van de boom. Het ontluikende talent van hun dochter wilden de ouders van Anastasia in geen geval onder druk zetten. "Als ik mijn oefeningen op de cello speelde, maakten ze er een spelletje van. Ze deden bijvoorbeeld alsof ze het publiek waren."

Anastasia Kobekina (Foto: Evgeny Evtyukhov)

Door Jan-Willem van Ree

Foto: Evgeni Evtyukhof

Tijdens haar kinderjaren was muziek voor Anastasia volkomen vanzelfsprekend. "Ik kan me niet anders herinneren dan dat er thuis altijd muziek klonk", vertelt Anastasia. "Het was net zo gewoon als eten of slapen. Op mijn derde kreeg ik mijn eerste pianolessen, maar even graag zong ik of danste ik door de kamer." 

Cello

Met bijna dezelfde vanzelfsprekendheid kwam de cello in Anastasia's leven. "Mijn moeder gaf pianoles op de plaatselijke muziekschool. Op een dag was er geen oppas thuis en nam ze me noodgedwongen mee naar haar werk. Ik keek mijn ogen uit. Toen ik in de celloklas kwam, vroeg de leraar of ik de cello eens wilde uitproberen. Dat deed ik en het beviel zo goed dat ik cello ben blijven spelen", lacht Anastasia. Een concert van de legendarische celliste Natalia Gutman spoorde de toen vijfjarige Anastasia nog verder aan. "Het was een van de eerste concerten die ik überhaupt meemaakte. Alleen al de ambiance van een concertzaal en de sfeer eromheen waren speciaal. Maar de meeste indruk maakte Gutman zelf met haar intense spel. Dat wilde ik ook!"

Concertje spelen

De ouders van Anastasia onderkenden het bijzondere talent van Anastasia en gingen er behoedzaam mee om. "Achteraf gezien stimuleerden ze mij enorm, maar altijd op zo'n manier dat er geen druk op lag." Thuis werd er 'concertje gespeeld'. "Dan kreeg ik een mooie jurk aan en een papieren diadeem op mijn hoofd. Mijn ouders waren het publiek. Op die manier wilden ze vooral het plezier van het muziek maken stimuleren." En dat plezier zat er snel in. "Als negenjarige heb je nog niet zoveel last van podiumvrees. Ondanks de ontspannen sfeer werden de stukken steeds moeilijker en moest ik meer oefenen."

Yoga en een banaan

Ook al neemt de spanning van een internationale carrière toe, voor Anastasia voelt het als een feest om op het podium te staan. "Ondanks de toenemende druk probeer ik altijd de magie van het moment vast te houden. Het liefst wil je recht vanuit je hart spelen!" Of ze daarbij geen last van zenuwen heeft? "Natuurlijk horen zenuwen erbij, maar het is ook hoe je ermee omgaat. Ik ervaar ze als een gevoel van verantwoordelijkheid. Wanneer je ouder wordt en ergens tijd in investeert, verwacht je ook meer van jezelf." Voorafgaand aan een concert probeert ze daarom mentaal zo kalm mogelijk en gefocust te zijn. "Ik doe yoga-oefeningen om mijn lichaam te ontspannen. Angst gaat vooral in je spieren zitten. En vooraf een banaan eten doet wonderen", lacht ze. 

De hartslag van de muziek voelen

Inmiddels behoort Anastasia tot de aankomende wereldtop. In 2016 won ze de tweede prijs tijdens de George Enescu-wedstrijd in Boekarest en deelde ze het concertpodium met grootheden als Gidon Kremer en sir András Schiff. "Natuurlijk kijk ik tegen hen op, maar het biedt ook een unieke kans om dingen te leren die je tijdens je studie of concoursen nauwelijks meekrijgt." Wat die is? "Van András Schiff leerde ik hoe je in de flow van een muziekstuk kunt komen; het juiste tempo vinden en dan door de verdeling van de maten de hartslag van het stuk voelen. En natuurlijk leerde ik ook van hun alledaagse podiumervaringen. Dat ook zij nerveus kunnen zijn voor een concert en hoe ze daarmee omgaan."

Tussen de knieën

Behalve op de moderne cello, is Anastasia ook volledig thuis op de barokcello. "Ik was op zoek naar nieuwe inspiratie", vertelt ze. "Cellist Steven Isserlis moedigde me aan om de barokcello eens te proberen. Dat instrument geeft namelijk letterlijk een andere sensatie. Niet alleen speel je op darmsnaren, wat een andere klank geeft, je houdt de barokcello ook anders vast. Er zit geen pin onderaan het instrument, waardoor je het echt tussen je knieën moet houden." Wat voor effect dat heeft? "Je voelt bij de barokcello nog meer de resonantie van het instrument in je lichaam. En als je beweegt, doe je dat samen met cello en boog. Je bent als het ware één organisme." 

Jezelf steeds verbeteren

Anastasia geniet met volle teugen van haar leven met de cello. Juist de breedte van haar repertoire houdt haar fris. Ze schittert in soloconcerten, ze houdt van kamermuziek en schakelt even makkelijk tussen de moderne cello en de barokcello. "In oude muziek speel ik weer een andere rol dan in kamermuziek of als solist bij een orkest. Als continuo-speler heb je een dienende functie en moet je vooral harmonisch denken. Tegelijk hou je de baslijn op gang en ben je verantwoordelijk voor de flow in de muziek." Uitgeleerd is Anastasia ook nog lang niet. "De komende tijd ga ik weer concoursen spelen. Je moet jezelf steeds proberen te verbeteren."

Psychologisch spel

Gelukkig heeft Anastasia ondanks haar drukke agenda nog genoeg ruimte voor ontspanning. "Ik hou van fotograferen, vooral portretfotografie." Het psychologische spel spreekt haar daarin aan. "Tussen het eerste en het laatste shot zie je hoe een persoon langzaam open gaat, zie je dingen van iemand die je eerst niet kende." Naast fotograferen tekent Anastasia ook graag. "Voor de release van een stuk van mijn vader op Spotify heb ik de cover getekend." Of Anastasia wel eens heeft nagedacht over een andere carrière? "Wie weet was ik danseres geworden, maar daar is het nu te laat voor", lacht ze. "Als ik nu voor iets anders moest kiezen, zou het fotograaf zijn of visual art designer. Het belangrijkste is dat ik mezelf kan uiten. Maar dat kan ik het beste met mijn cello. Voor mij is muziek de krachtigste kunstvorm. Muziek gaat tot het hart. Het leert ons, mij, onbekende kanten van onszelf te ontdekken." 


Reacties

Blijf op de hoogte!


Ontvang de nieuwsbrief


Contact

Edesche Concertzaal
Amsterdamseweg 9
6711 BE Ede
0318 - 200 214
info@edescheconcertzaal.nl

Logo Edesche Concertzaal wit