Logo concertzaal
Anastasia_Kobekina_(Julia_Altukhova)_Geschreven Pers (1)

Anastasia Kobekina: "Ik houd van die salonachtige atmosfeer uit de negentiende eeuw, toen vrienden weer andere vrienden meebrachten en 's avonds samen in een kleine ruimte van muziek genoten. De Edesche Concertzaal biedt die atmosfeer. Je kunt er muziek delen en mensen ontmoeten.”


Izhar Elias: "De gitaar voelt als een verlengstuk van mijn lichaam"

Geschreven door Redactie in Artiesten, Interviews, Edesche Gitaarrecitals, Izhar Elias op 15 mei 2021

Voor gitarist Izhar Elias is gitaarspelen bijna net zo gewoon als eten of slapen. "Gitarist zijn voelt niet als een beroep. Het is wat ik ben", vertelt hij onomwonden. “De gitaar voelt als een soort verlengstuk van mijn lichaam."

Izhar Elias photo by Marco Borggreve

Door Jan-Willem van Ree

Foto: Marco Borggreve

Izhar herinnert zich dat hij als kind veel interesse had voor muziek. "Ik zette bijvoorbeeld een plaat op en speelde dan dirigentje. Ook kon ik uren met speelgoedinstrumenten spelen. Ik wilde aanvankelijk zelfs trompet spelen, maar daarvoor was ik nog te jong." 

Liefde voor de gitaar

De echte liefde voor muziek ontvlamde toen Izhar thuis een oude gitaar op zolder vond. "Mijn moeder had ooit het plan opgevat om les te nemen, maar toen ik werd geboren, kwam ze er niet meer aan toe." Wat hem direct raakte was de klank van het instrument. “Het is niet te luid en omdat het instrument dicht tegen je aan ligt, voel je iedere trilling in je lijf." De gitaar heeft hem sindsdien niet meer losgelaten. "Het heeft te maken met een soort innerlijke drive. Ik herken het ook bij mijn zoontje van één jaar. Hij vindt het momenteel leuk om overal op te hameren, dus wie weet zit er een bepaald ritmegevoel bij", vertelt Izhar. 

Natuurlijke ontwikkeling

Voor Izhar nam zijn gitaarspel steeds serieuzere vormen aan. "Ik had gitaarles op de muziekschool in Amstelveen en ging voor technische vragen ook bij anderen te rade. Op mijn elfde wist ik dat ik serieus met de gitaar verder wilde." Vanaf zijn achttiende studeerde Izhar aan het Conservatorium in Groningen en ik volgde hij lessen bij Remco de Haan en Erik Westerhoff van het Groninger Gitaarduo. In dezelfde periode won Izhar ook zijn eerste concoursen, waaronder het Prinses Christina Concours in 1991. "Dat was een belangrijk moment, want naar aanleiding daarvan kwam ik in contact met andere musici en impresariaten. Ik heb altijd het belang van samen spelen ingezien. Daar komen vanuit een soort natuurlijke ontwikkeling nieuwe samenwerkingsverbanden uit voort.”

Een Stradivarius onder de gitaren

Tijdens zijn studietijd in Groningen reisde Izhar naar Italië om bij Carlo Barone een cursus negentiende-eeuwse uitvoeringspraktijk te volgen. "Het mooie van die studie was dat ik toen ook in aanraking kwam met allemaal historische negentiende-eeuwse gitaren. Een van de meest indrukwekkende gitaren die ik daar hoorde, was een Guadagnini-gitaar uit 1812, een soort Stradivarius onder de historische gitaren." 

Fernando Cordas

Eenmaal terug in Nederland volgde Izhar zijn master bij Zoran Dukic aan het Koninklijk Conservatorium in Den Haag. Daar liep hij ook Fernando Cordas tegen het lijf, die dezelfde master volgde. Het klikte meteen. "Fernando vroeg of ik het leuk vond om samen met hem een concert te geven. Tijdens de voorbereidingen bleek hij net zo'n liefhebber van de negentiende-eeuwse gitaar te zijn als ik." Die gemeenschappelijke interesse inspireert enorm, vindt Izhar. "Bovendien denkt en speelt Fernando altijd vanuit de muziek en nooit vanuit de techniek. Onze grondhouding is hetzelfde. Daaruit is ook een mooie vriendschap ontstaan." 

Weense Klassieken

Voor hun concert in de Edesche Concertzaal hebben Izhar en Fernando niet één, maar twee invalshoeken gekozen. "Hoewel Beethoven en Schubert zelf geen stukken voor gitaar heeft geschreven, werd hun muziek wel degelijk op gitaar gespeeld. Tussen 1800 en 1830 ontstond er in Oostenrijk een levendige markt in bewerkingen, veelal geschreven door de grote gitaarvirtuozen van die tijd. De gitaar was mateloos populair onder alle lagen van de bevolking." Izhar en Fernando spelen een mooie selectie uit dit repertoire met stukken van Mozart en Beethoven. Bovendien is Fernando in de huid van een negentiende-eeuwse gitaarvirtuoos gekropen en maakte hij een prachtige bewerking van een gedeelte uit Schuberts Pianosonate D 664. 

Concierto de Aranjuez

In de tweede helft van het programma verruilen Izhar en Fernando het Oostenrijk van Beethoven voor het Spanje van Joaquin Rodrigo. Zijn Concierto de Aranjuez is zonder twijfel een van de bekendste stukken ooit. Izhar vertelt erover: "De aanleiding voor het stuk was droevig. Rodrigo componeerde het na een miskraam van zijn vrouw. Dat verklaart ook de enorme emotionele lading van het stuk", vindt Izhar. "Rodrigo maakte van het beroemde 'Adagio' later een versie voor zang en gitaar. Daarvan hebben wij op onze beurt weer een versie voor gitaarduo van gemaakt." Ondanks de dramatische achtergrond is de sfeer van het stuk ook onmiskenbaar Spaans. "Dat was ons vertrekpunt voor de andere stukken op het programma van Tarréga, Albéniz en Granados. Het moet temperamentvolle muziek zijn waarin je het Spaanse hart voelt kloppen."

Reacties

Blijf op de hoogte!


Ontvang de nieuwsbrief


Contact

Edesche Concertzaal
Amsterdamseweg 9
6711 BE Ede
0318 - 200 214
info@edescheconcertzaal.nl

Logo Edesche Concertzaal wit