Logo concertzaal
Lees het interview met Anna Vinnitskaya. Foto: Marco Borggreve

Anna Vinnitskaya: "Ik geef me altijd voor de volle honderd procent"

Marc Daniel van Biemen: "Ik wil mijn verhaal zo eerlijk mogelijk vertellen"

Geschreven door Redactie in Edesche Concertzaal Actueel, Artiesten, Marc Daniel van Biemen, Interviews op 5 februari 2020

Er zijn weinig musici die een succesvolle orkestbaan kunnen combineren met een minstens zo succesvolle carrière als kamermusicus. Violist Marc Daniel van Biemen is er zo een. Sinds 2012 speelt hij in het Koninklijk Concertgebouworkest. Twee jaar later richtte hij samen met enkele collega's het Alma Quartet op. Als klap op de vuurpijl sleepten de vier heren direct de Prix de Salon in de wacht, een prijs voor jonge musici uitgereikt door de zakelijke kring van het Concertgebouworkest.

Marc Daniel van Biemen (Foto-Lotte van Raalte)

Door Jan-Willem van Ree

Foto: Lotte van Raalte

Zoals in veel muziekfamilies valt de appel vaak niet ver van de boom. Met een moeder als celliste en een vader als violist leek een loopbaan in de muziek voor Marc Daniel van Biemen bijna voorbestemd. Alleen met welk instrument? "Ik heb eerst piano geprobeerd, maar dat paste niet zo bij mij, net als cello", vertelt Marc Daniel. Bij de viool was het meteen raak. "Daar bleek ik een aanzienlijk talent voor te hebben." 

Intensief studeren

De ouders van Marc Daniel stippelden een doordacht traject uit. Zijn eerste lessen kreeg hij van zijn vader Wybo van Biemen. Op zijn negende werd Marc Daniel toegelaten aan het Koninklijk Conservatorium. De jonge Marc Daniel werkte hard. "Vanaf mijn achtste studeerde ik drie tot zes uur per dag", vertelt de violist. "Dat was best intensief, veel tijd voor andere dingen was er niet. Gelukkig kan ik dat nu allemaal inhalen", vervolgt hij lachend. "Het voordeel van dat harde studeren toen is dat ik nu snel stukken kan instuderen. Daardoor hou ik tijd over voor andere leuke dingen." 

Herman Krebbers

Vanaf zijn twaalfde kreeg Marc Daniel ook les van Jaap van Zweden. "Jaap is een geweldige leraar. Wanneer hij iets in je ziet, gaat hij er helemaal voor." Wanneer Jaap van Zweden vanwege zijn groeiende carrière als dirigent de vioollessen moet staken, zorgt hij ervoor dat Marc Daniel bij Herman Krebbers terecht komt. "Vanaf mijn veertiende tot mijn zestiende had ik les van hem. Krebbers was toen al met pensioen, dus kreeg ik privéles. Mijn vader ging steevast mee en luisterde dan vanaf de bank toe. Thuis bespraken we die lessen uitvoerig." Wat Marc Daniel vooral is bijgebleven, was de enorme toewijding van Krebbers voor zijn leerlingen. "Hij was streng, maar gaf je ook complimenten die je een goed gevoel gaven. Met zijn grote geduld wist hij op een bepaalde manier het beste uit jezelf te halen. Dat gaf mij als puber een enorme boost."

Duizenden uren

Voor Marc Daniel stond al vroeg vast dat hij violist wilde worden. "Vanaf mijn zesde was ik er min of meer fulltime mee bezig." Toch er waren ook kortstondige momenten van twijfel. "Rond mijn vijftiende wist ik even niet of ik dit echt wilde. Op dat moment zat ik op het Haags Montessori Lyceum, waar veel van mijn vrienden met allerlei artistieke dingen bezig waren. Misschien wilde ik ook wel acteur worden, of schrijver, of regisseur; in ieder geval iets creatiefs." Gelukkig was die twijfel van korte duur. "Alleen al vanwege de duizenden uren die ik in mijn vioolstudie had gestopt, zou het heel dom zijn om ermee te stoppen. Bovendien, als je ergens zo gedisciplineerd mee bezig bent geweest, is het lastig om in een ander vak op hetzelfde niveau te komen." 

Stroomversnelling

Marc Daniels eerste successen als violist bevestigden zijn gevoel op het juiste pad te zijn. Op zijn zestiende soleerde hij in Beethovens Vioolconcert bij het Haags Jeugdorkest. Daarna werd hij uitgenodigd om lessen te volgen bij Sidney Harth aan de Duquesne University in Pittsburgh. In 2007 werd hij toegelaten tot de prestigieuze Yale University School of Music waar hij in 2010 afstudeerde. 

Schok

Midden in deze periode van ontplooiing sloeg het noodlot toe. "Het overlijden van mijn vader toen ik 21 was, zorgde voor een enorme schok. Hij was altijd zo nauw betrokken geweest bij mijn ontwikkeling. 'Shit, nu moet ik het zelf gaan doen', was een gedachte die door mijn hoofd spookte toen ik in mijn eentje in Amerika zat." Tegelijkertijd maakte deze gebeurtenis ook iets anders in Marc Daniel los. "Gek genoeg voelde het tevens als een bevrijding. Het maakte een enorme drive in me los, dat ik nu echt kon knallen. Al blijft het natuurlijk zuur dat hij mijn grootste successen niet meer heeft kunnen meemaken." 

Koninklijk Concertgebouworkest

Een van die successen was dat Marc Daniel in 2009 de tweede prijs won tijdens het Nationaal Vioolconcours Oscar Back. Bovendien werd hij in 2012 tot zijn eigen verrassing direct aangenomen bij het Koninklijk Concertgebouworkest. "Het was mijn eerste auditie bij een orkest. Tot mijn verbazing kreeg ik die baan. Die had ik niet zien aankomen!" 

Alma Quartet

Bij het Koninklijk Concertgebouworkest leerde hij ook zijn latere collega's van het Alma Quartet kennen. "Op een gegeven moment kwam Benjamin Peled naar mij toe met de vraag of ik het leuk vond om met een paar anderen af en toe wat kwartetten te spelen, puur voor de lol. Het klikte meteen. Ons eerste concert in de Amsterdamse Singelkerk was een groot succes, ook al bestond het publiek vooral uit vrienden en bekenden. Ze stimuleerden ons om door te gaan, al was het alleen al om ons boyband-achtige imago", vertelt Marc Daniel lachend. 

Spreken door muziek

Wat het Alma Quartet uniek maakt, is volgens Marc Daniel dat het ensemble alles uit de muziek wil te halen. "We zijn eerlijke musici, zonder maniertjes. We weigeren om bullshit te spelen." Dat raakt precies de kern waar het Marc Daniel persoonlijk om te doen is. "Het is zoals een van mijn helden Jascha Heifetz al zei: 'je moet niet slechts muziek maken, maar juist spreken door die muziek'. Ik hoop de mensen te ontroeren door mijn verhaal zo eerlijk mogelijk te vertellen." Dat begint voor Marc Daniel al voordat er een noot geklonken heeft. "Wanneer je het podium oploopt moet je de uitstraling hebben van 'hier gaat iets bijzonders gebeuren'." 

Het juiste moment

Ondanks de drukke agenda geniet Marc Daniel intens van zijn banen in het Alma Quartet en het Koninklijk Concertgebouworkest. "Eigenlijk hebben we nu de perfecte situatie, omdat we in deeltijd bij het orkest werken en daarnaast onze carrière als kwartet verder kunnen uitbouwen." Dat biedt zekerheid en tegelijkertijd veel artistieke vrijheid. "We kunnen kiezen wat we willen doen. Natuurlijk willen we als kwartet snel groeien en hopen we ooit het leven te leiden van een soort Artemis Quartett of een Quatuor Ébène. Tegelijk maakt het ons behoedzaam en zijn we voorzichtig waarmee we naar buiten treden. Onze overtuiging is dat alle goede dingen wachten tot het juiste moment!" 

Reacties

Blijf op de hoogte!


Ontvang de nieuwsbrief


Contact

Edesche Concertzaal
Amsterdamseweg 9
6711 BE Ede
0318 - 200 214
info@edescheconcertzaal.nl

Logo Edesche Concertzaal wit