Logo-concertzaal
Thomas Oltheten - foto Wierd
"Ik heb thuis inmiddels zo'n vijftien fagotten staan. Soms denk ik: ik moet ermee stoppen, maar elke keer komt er weer één bij. Als je je in de historie verdiept, kom je telkens andere instrumenten tegen. En dan denk je: hoe zou dat klinken?"

Thomas Oltheten, Apollo Ensemble

Sophiko Simsive: “Ik wil er alles uithalen, wat erin zit!”

Geschreven door Redactie in Artiesten, Sophiko Simsive, Interviews op 10 mei 2018

“Een buitengewoon musicus met uitzonderlijk talent”, zei meesterpianist Jean-Yves Thibaudet over Sophiko Simsive. De afgelopen jaren hebben Thibaudets woorden aan kracht gewonnen. Sophiko Simsive was afgelopen seizoen artist in residence van het Amsterdamse Grachtenfestival. Wat later won ze de Eerste Prijs van het Virtuoso & Belcanto Festival in Lucca (Italië). Maar, in plaats van zich nu al te storten op een solocarrière, koos ze ervoor zich verder te ontwikkelen aan de Yale School of Music in New Haven, bij Boris Berman.

Sophiko Simsive. Foto: Jacqueline Imminkhuizen - Edesche Concertzaal

Door Jan-Willem van Ree

Foto: Jacqueline Imminkhuizen - Edesche Concertzaal

Vlak voor een examen spreken we Sophiko Simsive en maakt ze de balans op waar ze nu staat in de ontwikkeling van haar carrière. Haar tijd aan Yale ervaart Sophiko als intensief, wat haar voldoening geeft. “Toen ik naar Yale kwam was ik erg ambitieus”, vertelt ze bevlogen. “Ik wil er alles uithalen, wat erin zit.” Daarom beperkt Sophiko zich niet alleen tot de piano. Ze begon zelfs aan een een introductiecursus psychologie. “Die moest ik jammer genoeg opgeven, omdat het te specialistisch werd,” zegt ze bijna verontschuldigend

Ambitie

Die enorme ambitie heeft veel met haar Georgische achtergrond te maken. Met een moeder als pianolerares kreeg Sophiko het pianospelen min of meer met de paplepel ingegoten. Ze ziet een verschil tussen Nederland en Georgië als het aankomt op de muzikale ontwikkeling van kinderen. “In Georgië zit je samen met je pianoleraar uren achter de piano; je moet meters maken. Van jongs af aan leren kinderen wat het is om pianist te zijn. Daarom is het zo belangrijk dat docenten hun leerlingen stimuleren om veel te spelen.”

Sophiko als organist

Aan Yale ervaart Sophiko dezelfde soort discipline. “Ook al is mijn hoofdvak piano, vanuit een soort uit de hand gelopen interesse studeer ik momenteel als bijvak orgel”, vertelt ze. “Afgelopen december vroeg een vriend mij om hem tijdens een kerkdienst te vervangen. Ik had nog nooit achter een orgel gezeten. Vooral het feit dat je heel gebonden (legato) moet spelen verraste me. Ik vond het erg leuk en wil het instrument graag beter leren kennen. Daarom volg ik nu aanvullende lessen. Wie had ooit gedacht dat ik nog eens Francks Prélude, choral et fugue zou spelen”, lacht ze. En dan serieus: “Organisten en pianisten zijn allebei klavierspelers. Voor mij als pianist is het een verrijking ook het legato-spel te beheersen.” Of we Sophiko tijdens een concert ooit op het orgel zullen horen? “Wie weet. Als de zaal een fraai orgel heeft, waarom niet?”

Russische literatuur

Naast het bijvak orgel vindt Sophiko ook nog tijd om een cursus Russische literatuur te volgen. “Omdat het conservatorium onderdeel is van de universiteit kan ik aan allerlei cursussen meedoen, waaronder Russische literatuur. Al lang stond op mijn verlanglijstje om de grote werken te lezen. Nu heb ik die gelegenheid, dus waarom nog wachten?” Sophiko heeft wat extra’s met de grote Russische schrijvers als Tolstoj en Dostojevski. “Misschien heeft dat te maken met het feit dat ik uit Georgië kom,” vertelt ze. “Ergens putten we toch uit eenzelfde culturele bron.” Momenteel heeft ze haar tanden gezet in het eerste deel van Tolstojs trilogie Kinderjaren, Jongensjaren en Studentenjaren (1852-1857). “Ik ben er pas net in begonnen, dus veel kan ik er nog niet over zeggen. Onlangs heb ik de korte versie gelezen van Anna Karenina en dat vond ik indrukwekkend!”

Rondom Sjostakovitsj

Behalve de liefde voor de Russische literatuur heeft Sophiko Simsive ook veel affiniteit met muziek van Russische grootheden als Alexander Skrjabin, Sergej Prokofjev en Dmitri Sjostakovitsj. Van elk van hen speelt Sophiko een pianosonate. Het zijn aangrijpende stukken, die Sophiko verbindt met Beethovens heldhaftige Eroica-Variationen, op. 35. “Het is muziek, die niet zich niet direct prijsgeeft, je moet er als pianist echt in duiken. Maar hoe meer ik ervan begrijp, hoe meer ik me ertoe aangetrokken voel.” Vooral met Sjostakovitsj’ Tweede Sonate (1943) heeft Sophiko een bijzondere band. “Ik heb dit stuk ook tijdens het Grachtenfestival gespeeld. Toen viel me al op hoe intens persoonlijk deze muziek is.” Sjostakovitsj schreef zijn Tweede Sonate in de Tweede Wereldoorlog tijdens de belegering van Leningrad. Veel van die dramatische omstandigheden klinkt door in de muziek. Sophiko Simsive: “Ik associeer deze muziek met de honger, de kou van de oorlog. Vooral het laatste deel klinkt troosteloos en verlaten met die lange eenzame melodie, waarmee het begint. Alsof je kijkt naar een verweesd landschap waar oorlog is geweest...”

Weerzien in Ede

Het is muziek die op de Bösendorfer Imperial van de Edesche Concertzaal uitstekend tot haar recht komt. “De Bösendorfer is een heel krachtig instrument, waarop je ook fluisterzacht kunt spelen. Daarom past deze vleugel zo goed bij de stukken die ik ga spelen.” Sophiko bewaart goede herinneringen aan haar eerste concert in Ede in oktober 2017. “Ik voelde me door het publiek zeer gerespecteerd. Vooral de stilte in de zaal tijdens en tussen de muziek vond ik indrukwekkend. Het Edese publiek is een van de beste publieken die ik tot nu heb gehad”, vertelt ze. “Ik kijk ernaar uit om weer naar Nederland en Ede terug te keren! Maar eerst moet ik in Yale door mijn examen heen.

Reacties

Blijf op de hoogte!


Ontvang de nieuwsbrief


Contact

Edesche Concertzaal
Amsterdamseweg 9
6711 BE Ede
0318 - 200 214
info@edescheconcertzaal.nl

Logo Edesche Concertzaal wit