Logo-concertzaal
Alexander Ullman semi final (Geschreven pers)

"Wanneer ik Liszt speel voel ik me vrijer en zekerder van mijn zaak."

Alexander Ullman

Wiener Kammersymphonie toont grandeur van symfonische Beethoven

Geschreven door in Artiesten, Sergio Mastro, Terugblik, Wiener Kammersymphonie op 3 november 2017

Weenser kon het haast niet. Op zaterdag 21 oktober speelde de Wiener Kammersymphonie in de Edesche Concertzaal een Beethoven-programma. Pianist Paolo Giacometti die aan de - eveneens Weense - Bösendorfer Imperial-vleugel soleerde, maakte het plaatje compleet.

door Jan-Willem van Ree

De toon werd gezet met Beethovens enthousiaste Ouverture ‘Die Geschöpfe des Prometheus’. De twee klankrijke akkoorden waarmee deze ouverture begon, lieten in een notendop horen waar dit ensemble groot in is.

Wiener Kammersymphonie

De vijf strijkers van de Wiener Kammersymphonie begonnen in 2006 aanvankelijk als kamerorkest. Maar toen artistiek leider Sergio Mastro ontdekte dat er een wereld te winnen is met het spelen van kamermuziekversies van orkestwerken, maakte hij de omslag van kamerorkest naar strijkkwintet. De kracht van het ensemble is dan ook dat je in die kamermuziekversies veel van die oorspronkelijke orkestrale grandeur terughoort. Een klassiek strijkkwintet is de Wiener Kammersymphonie dan ook niet. Voor zijn ensemble wisselde Sergio de tweede altviool of tweede cello in voor een contrabas. Een keuze die het klankspectrum aanzienlijk vergroot.

Vijfde snaar

Die contrabas is een van de meest essentiële instrumenten van het Wiener Kammersymphonie. De ene keer gaat het instrument een alliantie aan met de cello, dan weer heeft het een volledig eigen partij. Maar het opmerkelijkst aan het instrument is de zogenoemde vijfde snaar (alleen orkestbassen hebben zo’n snaar), die het ensemble een soms onmetelijke diepte gaf.

Paolo Giacometti

Na de van levenslust overlopende ouverture, voegde pianist Paolo Giacometti zich bij de Wiener Kammersymphonie voor Beethovens Derde Pianoconcert, een van Beethovens meest robuuste stukken in de voor hem zo karakteristieke toonsoort c-mineur (denk maar aan het pa-pa-pa-paaam van de Vijfde Symfonie). Ensemble en pianist vormden een perfect paar, waarbij de klank van beide partijen soms tot een hemelse symbiose samenvloeiden, zoals in het dromerige ‘Largo’. Dankzij de doorzichtige klank van het ensemble bleek des te meer Giacometti’s feilloze techniek en klankschildering. De kwikzilverige klank, waar de Bösendorfer Imperial zo beroemd om is, droop bij wijze van spreken van het podium. Geen wonder dat het publiek al vóór de pauze uitbarstte in een staande ovatie voor pianist en ensemble.

Beethovens Zevende Symfonie

Na de pauze stond Beethovens ‘pièce de résistance’, de Zevende Symfonie, op het programma. Hierin kon het publiek zich des te meer laven aan het uitstekende samenspel van de Wiener Kammersymphonie. Daar waar in een orkest meerdere instrumentalisten verantwoordelijk zijn voor één partij, stond elke speler er hier volkomen alleen voor. Het leverde adembenemende doorkijkjes op in de ritmische finesses van dit zinderende meesterwerk (Wagner noemde het niet voor niets de “apotheose van de dans”), zoals de manier waarop Beethoven de ene sectie uit de andere laat voortkomen.

Kunst van het weglaten

Sergio Mastro en zijn club leverden schitterend werk; vurig spel, waarbij de musici gedurig op het toppunt van hun kunnen speelden. Toch schuilt er altijd een gevaar in het overzetten van een orkestwerk op een kamermuziekensemble. Aan het bureau van de arrangeur komt het vaak aan op de kunst van het weglaten. De musici slaagden er ruimschoots in om op zijn minst de suggestie te wekken van een groot orkest. Beethovens Zevende Symfonie had daarom nog meer aan grandeur kunnen krijgen als de herhalingen werden gespeeld en het tempo van de ‘Finale’ iets langzamer was genomen. Maar dit zijn slechts kleine vlekjes op een verder feilloos verlopen concert. Het publiek dankte de Wiener Kammersymphonie aan het slot dan ook opnieuw met een juichende staande ovatie.

Wiener Kammersymphonie - Edesche Concertzaal - foto Maarten van Blokland

foto: Edesche Concertzaal / Maarten van Blokland

Reacties

Blijf op de hoogte!


Ontvang de nieuwsbrief


Contact

Edesche Concertzaal
Amsterdamseweg 9
6711 BE Ede
0318 - 200 214
info@edescheconcertzaal.nl

Logo Edesche Concertzaal wit